Ένα νεαρό αγόρι
χορεύει στα βήματα ενός άχαρου βαλς
Άχαρου, ναι, αλλά μαγευτικού
Σάπιες ελπίδες, που ακόμα όμως στέκουν
Θολές αναμνήσεις, ψεύτικα ερμηνευμένες
Και μια απόγνωση.
«Αφέσου» η φωνή προστάζει
Ναι, πέρασες τόσα και τόσα
Όμως συνεχίζεις
Με ξεσκισμένα όνειρα
Κουρελιασμένα ρούχα
Δάκρυα που απαρνείται το ψύχος σου
Και παίζεις
Παίζεις έναν ακόμα ρόλο
ξεγελώντας την αλήθεια
τον εαυτό σου, τον άλλον
Γιατί; – γιατί έτσι είναι πιο ωραία
Πιο όμορφα, πιο ονειρικά.
Κατάφερες και έκανες τον άλλον να δακρύσει
να συγκινηθεί
Αυτόν που τόσο παιδικά αρνιόταν
να υποκύψει στην αλήθεια σου – το συναίσθημα
Και με τόσο πείσμα προσπάθησες να τον κάνεις να ραγίσει
Να γίνει άνθρωπος
Ε, και;
Σάμπως εσύ τώρα δεν πήρες την τύχη του;
Σάμπως εσύ τώρα δεν στέκεις ρημαγμένος
Ψυχρός, ανέκφραστος
μπροστά στην καρδιά του;
Κατέστρεψες μια εικόνα, στην προσπάθειά σου να την κατανοήσεις
Και πίσω την βρήκες έναν πλήρη καθρέφτη.
Εντάξει, με διαφορές.
Αλλά καθρέφτη.
Και κοίταξες μέσα του και είδες τον εαυτό σου
Έτσι όπως είναι.
Και κοίταξες μέσα του και είδες την ζήλια,
τον φθόνο, το μίσος, την ανασφάλεια.
Πεταμένα όνειρα, κρυμμένους φόβους
συγκρούσεις επικές του εαυτού σου.
Είναι αυτό που δεν μπόρεσες ποτέ σου να είσαι
Αναρωτήθηκες όμως μήπως και εσύ ήσουν αυτό
που αυτός δεν μπόρεσε ποτέ του να είναι;
Όχι – παιχνίδια ενός πληγωμένου εγωισμού.
Ο θάνατος πέρασε
Μαζί του και η αναγέννηση
Τώρα μένει μόνο ένα βαλς
για να θυμάσαι.
«Ουαί τοις ηττημένοις!» φώναξε
και έσπασε τα ζύγια
Τα σταθμά όμως έμειναν ακλόνητα να στέκουν
και σάστισε
μην γνωρίζοντας τελικά
ποιος είναι ο ηττημένος.
