Όνειρα που περιμένουν να βιωθούν,
Μάτια που περιμένουν να ειδωθούν,
Και άδεια η αγκαλιά παραμένει.
Άλλη μια πανσέληνος, που πήγε χαμένη…
[20/7/2008]
Όνειρα που περιμένουν να βιωθούν,
Μάτια που περιμένουν να ειδωθούν,
Και άδεια η αγκαλιά παραμένει.
Άλλη μια πανσέληνος, που πήγε χαμένη…
[20/7/2008]
Φοβάμαι
Φοβάμαι την οικειότητα
Φοβάμαι την ανάμνησή της
Την απώλειά της
Και εάν γυρίσει;
Εκείνο το συναίσθημα της γνώσης
Του κάθε κυττάρου
Του κάθε σημείου του κορμιού;
Και εάν χαθεί;
Η ιδιαιτερότητα μέσα στο πλήθος
Ανάμεσα στις εικόνες
Ανάμεσα στις σκέψεις;
Και εάν το βλέμμα του πια δεν λέει τίποτα
Στην καρδιά μου
Στα όνειρά μου
Στην ύπαρξή μου;
Και εάν ξαναθυμηθεί η ψυχή μου
Εκείνο το παλιό μονοπάτι
Που ταξίδευε κάθε μέρα και κάθε νύχτα
Και αισθανότανε τον κάθε παλμό της καρδιάς του;
Στο σκοτάδι θα πέσει η όποια μουσική
Το όποιο άρωμα
Το όποιο αστέρι του τότε φωτεινού ουρανού
Όχι για πάντα.
Όχι για πάντα
Είναι μέχρι το επόμενο φεγγάρι να λάμψει ξανά
Και να γεννηθούν νέα όνειρα και νέα αστέρια
Νέα Αύριο, νέα Χθες, νέα Τώρα.
Και όσο και εάν φαντάζει απίστευτο
Εκείνες οι μακρινές αναμνήσεις
Θα παραμείνουν μακρινές αναμνήσεις
Και ίσως και να ξεχαστούν μερικώς.
Φοβάμαι
Φοβάμαι ότι θα ξεχαστούν
Φοβάμαι την απώλειά τους
Φοβάμαι την ασημαντότητά τους
Πώς κάτι τόσο παρών συνέχεια και παντού
Γύρω μου, μέσα μου, στην ζωή μου όλη
Θα μικρύνει, θα αποφορτιστεί
Και θα γίνει ένα ακόμα σημείο στην ιστορία μου.
Να τον δω;
Ίσως το αντέξω
Να τον αγκαλιάσω;
Ίσως – τυπικά
Να του μιλήσω;
Με δυσκολία – και πάντα αδιάφορα και ψεύτικα
Να τον κοιτάξω στα μάτια;
Να τον κοιτάξω στα μάτια;
Να τον χαϊδέψω;
Να τον μυρίσω;
Να ακούσω την καρδιά του να χτυπά;
Να κάνουμε Έρωτα;
Ίσως – καταστροφικά
Θα ήταν άλλη μια ειρωνεία της μοίρας
Και δεν έχω χώρο για άλλα συναισθήματα
Πρέπει να βγει πρώτα το δάκρυ
Για να μπουν άλλες συγκινήσεις
Πώς μπορεί να κλείσει ιδανικά ένα ποίημα;
Με κάτι τραγικό; Με κάτι επιδιωκόμενα αντιφατικό;
Θα ήταν πολύ εγκεφαλικό – και τώρα δεν θέλω
Ίσως με μία παύση
Από αυτές που συνήθιζε να κάνει και αυτός
Όταν ο λογισμός ταξιδεύει άδειος
Και η καρδιά αναζητά την επόμενη αγκαλιά
Μετέωρη ανάμεσα στους δύο κόσμους
Της Πραγματικότητας
Και της Αλήθειας